Ewolucyjne adaptacje roślin okrytozalążkowych zapewniły im pomyślny rozwój, tzn. dominację ekologiczną i wielkie zróżnicowanie gatunkowe. Niewątpliwie kluczowe było powstanie w ewolucji nasion jako głównego sposobu rozmnażania i rozsiewania - adaptacja wspólna z nagozalążkowymi. U okrytozalążkowych szansę sukcesu reprodukcyjnego zwiększają też zamknięte owocolistki, dające początek owocni otaczającej nasiona, podwójne zapłodnienie, oraz powstanie różnorodnych zależności z owadami, ptakami i nietoperzami, które przenoszą pyłek między kwiatami. Przenoszenie pyłku umożliwia krzyżowe zapylenie, które doprowadza do wymieszania materiału genetycznego i przyczynia się do zróżnicowania potomstwa. Oprócz przystosowań związanych z rozmnażaniem, okrytozalążkowe mają wiele innych cech, które zapewniły im sukces ewolucyjny. Jak pamiętamy, w drewnie większości tych roślin występują oprócz cewek bardzo sprawnie przewodzące wodę człony naczyń, podczas gdy u prawie wszystkich nagozalążkowych i zarodnikowych roślin naczyniowych drewno zbudowane jest wyłącznie z cewek. W łyku większości okrytozalążkowych występują człony rurek sitowych, sprawnie transportujące węglowodany. Członów naczyń ani członów rurek sitowych nie ma u roślin naczyniowych nie należących do okrytozalążkowych i gniotowych. Liście okrytozalążkowych, o szerokich, rozrośniętych blaszkach, bardzo skutecznie absorbują energię świetlną podczas fotosyntezy. Zrzucanie liści w okresie suszy lub niskiej temperatury zapobiega utracie wody i umożliwia wielu gatunkom przetrwanie w rejonach o surowych warunkach środkowiskowych, przy czym łodygi i korzenie tych roślin są często przystosowane do magazynowania substancji pokarmowych lub wody.
25 Jan, 2012
