Dane kopalne wskazują, że zwierzęta pojawiły się w prekambrze w środowisku płytkich mórz. Obecnie zwierzęta występują niemal we wszystkich środowiskach, lecz przedstawiciele większości typów nadal zamieszkują morza. Życie w oceanie zapewnia wiele korzyści. Wyporność wody morskiej umożliwia licznym organizmom unoszenie się w toni. Dzięki ogromnej objętości wody, temperatura środowiska jest stosunkowo stalą. Ciśnienie osmotyczne płynów ciała większości bezkręgowców jest podobne do ciśnienia wody morskiej; łatwiej im więc utrzymać równowagę płynów i soli mineralnych niż w wodzie słodkiej. Plankton, który składa się głównie z mikroskopijnej wielkości zwierząt i protistów, unoszących się w wodzie, jest obfitym źródłem pokarmu dla wielu zwierząt wodnych. Życie w oceanie stawia też różne wyzwania. Chociaż nieustanny ruch wody dostarcza zwierzętom składników odżywczych i usuwa ich odchody, organizmy morskie są narażone na działanie prądów, mogących je gdzieś unieść. Kałamarnice, ryby i ssaki morskie są dobrymi pływakami i potrafią przeciwstawić się ruchom wody; większość bezkręgowców i młodych kręgowców nie potrafi jednak dobrze pływać i w inny sposób przystosowała się do obecności prądów morskich i pływów. Zwierzęta osiadłe przyczepiają się na stałe do stabilnego podłoża, np. skał. Inne żyją w piasku i mule pokrywającym dno morskie. Jednak wiele bezkręgowców zachowuje niewielkie rozmiary ciała i pozwała się unosić falom i prądom, stając się częścią planktonu. Wody słodkie zamieszkuje znacznie mniej grup zwierząt niż wody słone. Woda słodka jest hipotoniczna w stosunku do płynów ciała zwierząt, dostaje się więc do ciała drogą osmozy. Gatunki słodkowodne wykształciły mechanizmy umożliwiające usuwanie nadmiaru wody z organizmu i zachowanie soli mineralnych. Osmoregulacja wymaga jednak nakładu energii. Woda słodka jest środowiskiem mniej stabilnym odwody morskiej i zawiera znacznie mniej pokarmu. Zawartość tlenu i temperatura ulegają wahaniom, woda często jest mętna, a jej objętość ulega zmianom.
25 Jan, 2012
